Dat geldt toch zeker wel in Myanmar.

 

Het verkeer is vaak een ongelooflijke chaos, maar toch komt het zonder boze blikken goed. Er is weliswaar een hoop getoeter, maar dat is om aan te geven dat je er aan komt of iemand gaat passeren. Als het verkeer 5 rijen dik naast elkaar staat is het toch niet zo moeilijk om van de ene naar de andere kant te komen.
Inhalen gebeurd zowel rechts als links en invoegen ook. Maar kennelijk geeft men elkaar toch de ruimte.
Zo ook op het busstation in Noord Yangon vanwaar wij nu twee maal een avond/nachtbus hebben genomen.
Wij werden met een taxi gebracht die dus laverend tussen klaar staande en vertrekkende bussen door ons toch voor de deur van de desbetreffende busmaatschappij  weet af te zetten. Bussen die dan geblokkeerd worden door taxi’s en bevoorradingsvrachtwagentjes worden met een paar schreeuwende mannetjes toch op het juiste spoor geloodst. Je snapt niet hoe het kan maar het lukt allemaal.

 

Ook is er hier een overvloed aan honden en katten die ook juist in dit seizoen met jonge pups lopen. Al zie je wel een enkel dier dat vel over been is, ze worden niet weggeschopt of bekogelt met stenen zoals je dat in zoveel andere landen ziet gebeuren.
Overal staan wel bakjes met rijst waar de dieren dan van kunnen eten en ook de monniken die zelf moeten bedelen delen wel eens een flinke dosis mais of rijst uit.
De Ann en Akha eten weliswaar soms honden maar tot die tijd zien we ze ook daar een goed bestaan hebben.
Ze zijn net als de kippen, hanen, varkens, geiten en koeien onderdeel van de familie.

Tja en dan al die kinderen die lopen te zeulen met andere kinderen die nauwelijks kleiner zijn dan zijzelf, de spontane smakkerd die een jochie aan zijn zusje geeft, de jonge maar ook volwassen mannen die met de arm over elkaars schouder knus door de straten lopen of het duidelijke plezier dat de grootouders aan de kinderen beleven…
Verschillende religies leven hier vreedzaam naast elkaar en men heeft ook geen moeite met homoseksualiteit.

De rijkere Birmezen die toch ook wel omkijken naar hun armere soortgenoten… zit het in hun voornamelijk boeddhistische geloof? Of is het gewoon onderdeel van de Myanmarese mentaliteit?

De bescheiden opstelling en hulpvaardigheid van de mensen naar ons buitenlanders toe… hier nog niet zoals in andere Aziatische landen het gevoel dat het alleen bedoeld is vanwege het geld dat je te besteden hebt. Nee oprechte belangstelling en behulpzaamheid. Fijn om te ervaren.
We genieten ervan.