We maakten een stormachtige (vlieg-)tussenstop in Ushuaia, waar ik speciaal voor pa foto’s van het zicht op het stadje moest maken, omdat hij hier 54 jaar geleden als matroos voor wal lag. Daarbij moesten we veel moeite doen om staande te blijven en onbewogen foto’s te maken. Scheelde niet veel of ik werd zo het Beagle kanaal in geblazen.

Afijn na deze storm voelde de toch stevige wind in El Calafate, waar echt iedereen met een muts of capuchon op loopt, aan als een koesterend briesje.
De besneeuwde bergtoppen van Ushuaia maken hier plaats voor bruine kale heuvels in een dorre woestijn met daarin een onwaarschijnlijk turkoois blauw meer: Lago Argentino. Ook hier zien we heel in de verte besneeuwde toppen.

Gezien de weersvoorspellingen waarin de temperatuur gaat zakken, besluiten we om meteen de volgende dag met een tour mee te gaan naar de Perito Moreno gletsjer. We nemen de alternatieve route… Heen over de oude gravelweg langs grote estancias, terug over de snelle asfaltweg. Het weer is prachtig. Blauwe lucht, de wind zorgt voor wervelkolommen in de verte.
We stoppen bij een herberg voor een koffiepauze… Maar daar neem ik de tijd niet voor. Ik wil foto’s maken van het landschap, de condors in de verte en de prachtige geiten die hier lekker in het zonnetje liggen…

Naarmate we dichterbij Perito Moreno komen betrekt het weer en als we bij de ingang van het Nationaal Park stoppen om de entree te betalen vallen de eerste regendruppels. Shit! Dat stond niet in de weersvoorspellingen. En waar de reisbegeleidster blij van wordt omdat de natuur het zó nodig heeft, kunnen wij het niet laten om te balen.
De omringende bergen verdwijnen in de mist en naarmate we verder lopen over de loopbruggen gaat het steeds harder regenen. Mijn softshell jas heeft bewezen dat hij inderdaad winddicht is, maar hij zou waterafstotend zijn en niet waterdicht. Hoe lang zal dit goed gaan?
Foto’s maken blijkt een grote uitdaging… Er zitten continu druppels op de lens en de inmiddels vochtige zakdoek weet het probleem niet meer op te lossen. Ik wordt er ronduit sikkeneurig van. Ondertussen kreunt en brult de gletsjer terwijl er stukken afkalven die met een grote plons in het meer vallen.

 

Het is een indrukwekkend gezicht. Na een uur begint het langzaam droger te worden.
We besluiten niet met de boot voor de gletsjer te gaan varen. Dat geeft ons een extra uur om langs de volledige voorkant van de gletsjer te lopen.
Langzaam onthullen wegtrekkende mistflarden de Cerro Moreno, een bergtop van 1640 meter hoog die boven de gletsjer uit torent.
Een voorzichtig zonnetje laat het blauw van de gletsjerscheuren nog blauwer opgloeien. De volle schoonheid van de gletsjer komt langzaam tot uiting. Wat een geluk dat we dat toch nog mogen meemaken. Een herkansing om toch nog mooie foto’s te maken. De eerste 100 kunnen we dus weggooien. Behalve dan die van de geduldig poserende Southern crested Caracara.

De gletsjer is overweldigend, wat formaat betreft (5 km breed en tot 60 meter hoog) maar zeker ook wat ruigheid van de gletsjer facade en de grillige gletsjer pieken betreft. We zijn blij dat we hem gezien hebben!
De weg terug naar El Calafate baadt in het zonlicht. We mogen in het centrum uit stappen en doen daar onze boodschappen in de gezellige winkelstraat.

Puerto Madryn was niet echt een gezellige stadje. De enige couleur locale was aangebracht door een plaatselijke kunstenaar die een aantal bomen in het centrum bewerkt had tot soms kleurrijke kunstwerken. El Calafate is sfeervoller met kleurrijke huizen, verzorgde parkjes en een gezellige, toeristische winkelstraat.
Nog een dag te gaan…