De weersvoorspellingen zijn goed en hoewel we wat wolken zien, schijnt de zon volop als we de volgende ochtend om 07.00 uur ontbijten om aan dé trail hier te beginnen. De trail naar Laguna de Los Tres. Voor achten zijn we onderweg. We zitten ruim 1,5 km verwijderd van het beginpunt dus we hebben zo’n 24 km te gaan.

Het eerste deel stijgt meteen aardig. We gaan nu over de prachtige granieten berg waar we gisteren langsaf liepen. Het pad loopt in het begin grote delen door grillige bossen. Mooi maar ook prettig omdat je daar lekker beschut loopt. Want zoals voorspeld waait het wel aardig. Als we eenmaal wat op hoogte zijn komen we op een open stuk met mega granietrotsen. Van hieruit heb je een mooi uitzicht op de rivier waar we gisteren langs liepen op weg naar de waterval.

 

We ontmoeten een Engelsman en al kletsend met hem gaan de kilometers snel. We komen op een alpine hoogvlakte waar de wind vrij spel heeft. Dat is ook te zien aan de bomen die met hun sterk verweerde bast en grillig gevormd stammen duidelijk laten zien dat het niet meevalt om in deze omstandigheden te overleven… de gebogen stammen, de wortels die kaal liggen omdat het zand weg geblazen is, de gebroken stammen, uitgeholde bomen die klaarblijkelijk door de bliksem getroffen zijn…
Hier overheerst de beuksoort die bij grote droogte een deel van zijn blad afstoot waardoor je tussen bomen loopt die deels groen zijn en deels kale zilvergekleurde dode takken hebben, een spookachtig gezicht.
De trails zijn hier uitstekend aangegeven en bij de campings staan toiletten opgesteld. Ze willen vooral dat je daar gebruik van maakt zodat het park zo ongeschonden mogelijk blijft.

We kiezen bij de splitsing voor de route langs Laguna Capri, een groot meer dat ook al zicht heeft op een deel van de grillige pieken van het Fitz Roy massief. Helaas voor ons zitten die pieken op dat moment verscholen achter een grote ronde wolk die maar niet weggeblazen wil worden.
Weer uit de bossen steken we weer een prachtige alpine hoogvlakte over. Deels loopt het pad nu over loopbruggen omdat er hier mooie kleine meertjes liggen en het kennelijk ook wel eens heel drassig kan zijn. Maar de afgelopen winter was kennelijk heel erg droog. De vlakte is kleurrijk vanwege de sedumachtige begroeiing die deels al in bloei staat.
Nadat we voor de laatste keer een stuk bos doorkruisen vullen we onze waterflessen alvorens de laatste pittige klim te beginnen. Het water is hier zo zuiver dat je het gewoon kan drinken, waar kan dat tegenwoordig nog?!

 

Inmiddels waait het al flink, voor ons gevoel een stuk harder dan de voorspellingen hadden aangegeven. Het laatste stuk is steil! We moeten nog zo’n 400 meter steigen in de laatse anderhalve kilometer en het pad is allesbehalve comfortabel. Het is klauteren over losliggende stenen en grote rotsblokken. We hebben nu last van zware windstoten die erg onvoorspelbaar zijn en uit alle richtingen lijken te komen. Niet echt handig als je soms niet zo stabiel staat vanwege de keien die soms onder je voeten wegglijden.
Hoe meer we stijgen hoe harder de windstoten. Na zowat een uur stijgen komen we steeds meer mensen tegen die vanwege de wind teruggaan. Zonder dus het eindpunt bereikt te hebben.

 

Ook wij twijfelen of we dit door moeten zetten, het is behoorlijk eng soms. Maar natuurlijk wil je altijd zien hoe het er na de volgende bocht uitziet. We besluiten dus om in ieder geval het laatste stuk voor de laatste hoogvlakte nog omhoog te klauteren. Daar wacht ons een ander uitzichtpunt.
Daar aangekomen is het lastig om overeind te blijven staan. Het uitzicht is inderdaad fraaier maar de windstoten zijn nu veranderd in een regelrechte storm. Foto’s maken is een uitdaging. Je kunt de camera onmogelijk stil houden. Ik zie nog een paar dappere wandelaars proberen om de laatste gravelvlakte over te steken. De meeste ervan komen weer terug, een enkeling volhardt. Ik moet me kruipend vastgrijpen aan een rotsblok. Ik omarm wel vaker  stenen, maar deze keer is het om mezelf niet weg te laten blazen. Het is echt godsonmogelijk om overeind te blijven. Ik zoek het juiste moment uit om de 20 meter terug te kunnen lopen om te schuilen achter een rotswand.

Het is duidelijk, ik ga mijn leven hier niet riskeren. Ik houd niet van opgeven, maar deze keer kunnen we niet anders dan toegeven aan de ‘forces of nature’. Het steile pad terug is al een hele klus en we zijn dan ook blij als we na een klein uurtje weer het bos bereiken waar je wat beschut bent tegen de wind.

Achteraf horen we dat de wind in het dorp al met windstoten van 80 km per uur te keer ging. Boven hadden we dus te maken met “windstoten” van 130 km per uur!

Het was een prachtige wandeling tot waar we kwamen en we zijn een hele ervaring rijker.
Met alle volgende code oranjes en rood ga ik in Nederland in het vervolg fluitend de straat op, niet vergelijkbaar met wat we hier meegemaakt hebben. Eitje!

 

Gewandelde kilometers: 24.
Hoogteverschil in meters: 885.
Aantal stijgingsmeters: 1040.