We verlaten Patagonië en komen aan in het merengebied. Dit gebied staat vooral bekend om de prachtige maar zeer actieve vulkanen en natuurlijk de vele meren die in dit gebied liggen.

Zo ligt er bij Pucón de Villarica (2860 meter). Van verre zie je de witte top van de vulkaan liggen. Dat hij actief is blijkt uit de gaswolken die voortdurend naar buiten gespuwd worden. De ene dag komen er witte pluimen uit de vulkaan, de andere dag gele of zwarte.

Langs de weg bloeit de brem weer op zijn best en zien we prachtige taferelen voorbij schieten in onze huurauto. We verlaten de verharde weg en hobbelen over een slecht grindpad naar onze eerste bestemming, de Salto El León, een 90 meter hoge waterval die een flinke mist van water verspreid over zijn directe omgeving.

We rijden weer een stuk terug over de grindweg richting de hoofdweg en slaan af om de Salto China. Verschillende paadjes leiden ons naar verscheidene uitzichtpunten op deze 70 meter hoge waterval. We vinden een leuk plekje om bij deze waterval te lunchen.

We gaan terug naar de verharde weg en rijden verder richting de Argentijnse grens naar Curarrehue. In de verte zien we de top van de Lanin vulkaan (3747 meter). De meerderheid van de bevolking van dit dorp stamt nog van de Mapuche indianen, de oorspronkelijke bevolking van dit gebied die een eigen taal en cultuur hebben en een volk dat tot op de dag van vandaag nog strijdt voor hun land. Op verschillende plaatsen in het dorp vind je nog de traditionele “Chemamull” grafstenen van dit volk. Het lijken wel totempalen met hun 4 meter hoogte We bezoeken het lokale museum en maken een wandeling door het dorp.

Op de weg terug merken we dat er iets niet klopt met de auto. Helaas hebben de scherpe keien op het grindpad hun werk gedaan en staan we dus met een lekke linker voorband. Dat betekent dus dat ik voor het eerst in mijn leven een autoband moet vervangen. Met behulp van de handleiding (je moet wel weten waar je de krik op de juiste plaats zet) is het zo gerepareerd. Weer een ervaring rijker. Nu op zoek gaan naar een “vulcanisation” in Pucón om de band te laten repareren…

De volgende dag rijden we de “scenic route” richting Ensenada langs enkele van de vele meren in het gebied. Via Lago Villarica en Lago Calafquén komen we aan in het gezellige plaatsje Panguipulli, de “stad van de rozen” waar inderdaad in alle perkjes de rozen vol in bloei staan. Een mooi kerkje siert het centrum van de stad en na een heerlijke lunch rijden we verder naar Río Bueno. We bezoeken het nationaal monument Fortín San José de Alcudia (een fort gebouwd rond 1793-1795 na een opstand van de indianen om het dorp in de toekomst te beschermen) en de lokale begraafplaats waar we weer enkele prachtige graftombes zien. Ook hier is weer te zien dat er nog steeds veel aandacht is voor de overleden familieleden en vrienden.

Onderweg is het uitzicht en het landschap prachtig. Het heuvelachtige terrein maakt soms plaats voor wat vlakker land en op een gegeven moment zien we zelfs drie grotere vulkanen tegelijk: de Casablanca (2240 meter), de Puntiagudo (2493 meter) en de Osorno (2652 meter). De Osorno vulkaan torent boven alles uit als we Lago Llangquihue naderen, het meer waar Ensenada aan ligt.

Het loopt al tegen het einde van de middag als we vlakbij Ensenada nog even gaan kijken bij Laguna Verde, een klein schattig meertje dat gevoed wordt door het Lago Llangquihue en onderdeel is van het Vicente Pérez Rosales National Park, en we worden bij de parkeerplaats meteen begroet door een South American gray fox. Wat een leuke verrassing!

We rijden de voet van de 2015 meter hoge Calbuco vulkaan omhoog naar ons hostel. Het knusse hostel biedt een prachtig uitzicht over het gebied en we zien de laatste zonnestralen op de top van de Osorno schijnen. Het is onvoorstelbaar hoeveel groen er hier op de voet van deze vulkaan staat als je bedenkt dat deze vulkaan nog in april 2015 is uitgebarsten (een niveau 4 op de Vulkanische-explosiviteitsindex) en dat de hele omgeving toen onder een 50 cm grijze pak lava puim en stenen lag. De vriendelijke hostel eigenaar Nico laat nog een aantal lavastenen zien die op zijn dak en in zijn tuin gevallen zijn…

De volgende ochtend bezoeken we meer van het Vicente Pérez Rosales National Park. Bij Petrohué bezoeken we het Lago Todos los Santos en Saltos de Petrohué. Er zijn meerdere wandelpaden die leiden naar verschillende mooie uitzichtpunten op de stroomversnellingen en watervallen van de Petrohué rivier. Het water heeft een prachtige blauwe kleur en met de Osorno in de achtergrond geeft dit alles een prachtig plaatje!

In de middag bezoeken we het plaatsje Puerto Varas, dat ook ligt aan het Lago Llangquihue. In de tweede helft van de 19de eeuw werden veel Europeanen gevraagd om zich in het merengebied te vestigen. In de buurt van Puerto Varas vestigden zich vooral Duitse families. De Duitse historie is duidelijk zichtbaar in het drukke Puerto Varas, je ziet veel Duitse stijl vakwerkhuizen en overal kun je “reifen kuchen” eten…