Shiraz is één van de oudste steden van Iran en is de hoofdstad van de provincie Fars. Deze stad met 1.8 miljoen inwoners ligt op zo’n 1540 meter hoogte aan de voet van het Zagrosgebergte. Onder andere vanwege zijn strategische ligging langs de zijderoute is deze stad meermaals in zijn ruim 4000 jaar oude historie vernietigd.Tevens heeft Shiraz van 1747 v.C. tot en met 79 n.C. gediend als de hoofdstad van de verschillende Perzische rijken en dynastieën. In die tijd stond Shiraz bekend als, letterlijk en figuurlijk, de grootste stad ter wereld. De bekende wijndruif met dezelfde naam komt hier ook vandaan, is meegenomen naar Europa door de kruisvaarders. Echter hier wordt er “officieel” geen wijn meer gemaakt vanwege het alcoholverbod en wordt het alleen nog maar verwerkt tot druivensap.

We gaan vandaag al vroeg op weg naar de Nasir al-Molk moskee, gebouwd van 1876 tot 1888, en tegenwoordig meer een museum dan een moskee. De zonnestralen van de vroege ochtendzon door de talloze glas-in-lood ramen in de ruimte van de moskee zorgen voor een magisch kleurrijk schouwspel. De ruimte is duidelijk in trek bij de Iraanse vrouwen voor een foto met hun gezicht en gewaad in de kleurenregen. Ze staan er zelfs voor in de rij en poseren als echte diva’s.

In de zoektocht naar de ingang van onze volgende bestemming komen we bij een mooie binnenplaats. Alweer een moskee? We lopen de binnenplaats op en Jacqueline wordt meteen achtervolgt door een man met een groene plumeau. Wordt nu voor de eerste keer Jacqueline terecht gewezen op het verkeerd dragen van haar chador of een foutje in haar kleding? Nee! Het blijkt het sleutelmannetje te zijn die special voor ons het oudste gedeelte van deze moskee wil open maken. Het plein blijkt te behoren aan de Atigh Jame moskee.

Dit oudere gedeelte stamt uit de 9de eeuw en bestaat alleen uit de eigenlijke oude moskee met een mihrab. Het grote plein is toegevoegd in de tijd van de Safawiden. De oude pilaren zijn nauwelijks versierd en er ligt een dikke laag stof op de grond. Een enkele duif heeft zijn nest in één van de kleine nissen in een pilaar gemaakt. We voelen ons bijna als ontdekkingsreizigers als we hier in een stad van 1.8 miljoen inwoners in ons eentje van mogen genieten.

Één van de (en ook onze) hoogtepunten van Shiraz is toch wel de heilige schrijn Shah-e-Cheragh (Koning’s licht). Hier liggen de twee broers Amir Ahmed-Ibn-e-Musa Al-Kazam en Amir Mohammed-Ibn-e-Musa Al-Kazam begraven. Het zijn broers van imam Ali-Ibn-e-Musa Al-Reza, de achtste imam van het sjiisme. Daarmee is dit mausoleum, dat ooit rond 1130 AD gebouwd werd, een belangrijk pelgrimsoord. We krijgen een min-of-meer verplichte gids toegewezen, een uiterst vriendelijke jongen die dit eens per week als vrijwilliger doet. Hij weet veel over dit complex te vertellen. Vanwege de recente aanslag in Teheran is het wel wat meer gedoe om binnen te komen. De eerste binnenplaats waar we komen is net een maand opgesteld voor het publiek.Ze bouwen namelijk nog steeds verder aan het complex. De gebouwen van dit eerste plein zijn een oase van kleur.

De toegangspoort tot de tweede binnenplaats (die al 3 jaar open is voor het publiek) is prachtig en we zien een groot plein met aan onze linkerkant het glazen paleis, de rustplaats van één van de broers. Tegenwoordig mogen alleen moslims nog naar binnen, maar de conciërges en gidsen knijpen hier en daar een oogje dicht. Als de security het maar niet ziet! Ik (als man) mag dus even snel naar binnen glippen via de zij-ingang voor mannen. Jacqueline mag als niet-moslim vrouw niet naar binnen, ook niet via de vrouwen ingang. Man zijn in Iran heeft zo wel zijn voordelen!

Ik weet niet wat ik zie!!! Duizenden kleine spiegels bedekken het interieur van het paleis. Het summum van bling bling!!! Bijna alles wat ik zie heeft een zilveren of gouden glans, behalve de schrijn met de kist, die is in de voor de islam heilige kleur groen. De mannen wandelen naar de schrijn, raken hem aan en bidden kort alvorens zich een plekje op de vele rode tapijten te zoeken. Ik weet niet hoe ik het allemaal op de foto moet zetten. Schitterend!!! Letterlijk als figuurlijk…

Verderop in een hoek van het plein is het mausoleum van de andere broer. Hier mag zelfs ik niet naar binnen. Ik zie alleen een glimp van de groen schijnende schrijn. We lopen door en krijgen meer uitleg. Farsi galmt uit de portofoon van de gids. Een conciërge praat even kort met de gids. De security heeft ons zien fotograferen op het plein. En schijnbaar mag dat dus niet! Dus we zouden terug moeten naar de security (zodat ze onze SD kaarten kunnen wissen?).

De gids roept tegen ons om de camera’s snel weg te stoppen. Ik doe mijn camera snel in mijn rugzak (die overigens helemaal niet gecontroleerd was, terwijl zelfs de Iraniërs door de security kamers moesten, was mij niets gevraagd) en Jacqueline verstopt haar camera onder haar chador. Is dat lompe ongemakkelijke tafelkleed toch nog ergens goed voor! De gids begeleid ons iets sneller naar de derde binnenplaats…

Hier zien we de grote moskee van het complex. Ik maak nog wat foto’s met mijn telefoon, want ja, dat mag wel en dat doet dus ook iedereen hier. Een beetje vreemd, want met de huidige generatie telefoons kun je best wat goede foto’s mee maken. En Samsung’s zie je hier genoeg… We verlaten het complex en nemen afscheid van de goede gids en lopen via één van de vele bazaars naar een traditioneel restaurant waar we genieten van een heerlijke lamsgehakt met walnoten kebab en een kip kebab terwijl een zanger zijn kunsten laat horen onder begeleiding van een trommel en een sintar.

Na deze late lunch bezoeken we het Vakil badhuis. Dit badhuis stamt uit +/- 1760 en is tegenwoordig een museum.

Met poppen, die gekleed zijn in de kleding van enkele beroepen in die tijd, en met geluidseffecten probeert men een sfeer te creëren hoe het er in die tijd aan toeging. Onder de vloer bevindt zich een nauwe ruimte waardoor de hitte kon stromen, zodat de vloer heter werd.

De Vakil moskee gebouwd van 1751 tot 1773 is eigenlijk meer bijzonder vanwege zijn afwijkende bouwstijl. Hij heeft maar 2 iwans (ingangen) in plaats van de gebruikelijke 4. De 48 zuilen van de 2700 m2 gebedshal zijn niet gedecoreerd maar in een spiraal gedraaid. Elke zuil heeft een capiteel van Acanthus bladeren. Daarnaast staat er nog een uit veertien trappen bestaande minbar gemaakt van een monoliet uit Azerbeidzjan.