Traveljunkies

Na de zware dag van gisteren besluiten we vandaag om het rustig aan te doen. Een beetje uitslapen, wat aantuttelen tijdens het opstaan en lekker op ons gemak ontbijten is iets wat we op vakantie niet vaak meemaken. Het regent tot halverwege de middag, waarna we ons weer op weg begeven.
We lopen een stukje over de grote straat van El Chaltén en besluiten om nog een wandeling te maken.

De wandeling Las Aguilas brengt ons naar de top van een berg waar we een mooi uitzicht hebben op het Lago Viedma meer. Het meer heeft zijn prachtige blauw-groene kleur te danken aan de Viedma gletsjer.

Gewandelde kilometers: 6.
Hoogteverschil in meters: 211.
Aantal stijgingsmeters: 280.

De volgende dag lopen we naar de Laguna Torre. Het is fris deze morgen en in de vallei hangt de bewolking laag. Met goede moed lopen we over een glooiend terrein omhoog. We zien beneden een rivier meanderen en een smalle waterval stort zich langs de bergwand aan de overkant omlaag. De bewolking maakt langzaam maar zeker plaats voor meer blauw en ook het zonnetje laat zich steeds meer zien. We lopen langs een moerasland vol met kale grijze verbrande stammen en in de verte zien we ons eindpunt liggen, nog steeds omhuld door wolken.

De laatste paar honderd meter klimmen we langs een makkelijk pad de morene omhoog en komen uit bij Laguna Torre. Het is er vrij fris en op het meer drijft nog voldoende ijs. Ons hoofddoel Cerro Torre  laat zich niet zien, maar de lucht klaart ook hier langzaam op, waardoor we steeds meer te zien krijgen van de omliggende bergen. We besluiten een tijdje te blijven en hopen dat ook hier het steeds beter wordt. Een White-throated Caracara landt voor onze voeten en kijkt of er nog etensresten zijn achtergelaten door andere wandelaars. De zon breekt door en het meer komt langzaam in de zon te staan. Wordt ons geduld toch beloond! Als het weer weer slechter wordt lopen we terug naar het dorp. Op de weg terug begint het licht te sneeuwen. Al met al was het een leuke wandeling en was het weer prima…

Gewandelde kilometers: 20.
Hoogteverschil in meters: 323.
Aantal stijgingsmeters: 567.

De laatste dag gaan we nog eens bij het bezoekerscentrum kijken. Bij het verlaten van het bezoekerscentrum zien we een groep papegaaien. Aanvankelijk zijn ze moeilijk te benaderen maar als we er rustig bij gaan zitten komen ze steeds dichterbij en scharrelen vrolijk hun maaltje bij elkaar in het gras rondom ons heen.
Nog een klein uurtje en de bus brengt ons terug naar El Calafate.

Als afsluiting van deze mooie dagen gaan we eten bij Cucina Isabel een restaurant met Argentijnse specialiteiten uit grootmoeders keuken.

De weersvoorspellingen zijn goed en hoewel we wat wolken zien, schijnt de zon volop als we de volgende ochtend om 07.00 uur ontbijten om aan dé trail hier te beginnen. De trail naar Laguna de Los Tres. Voor achten zijn we onderweg. We zitten ruim 1,5 km verwijderd van het beginpunt dus we hebben zo’n 24 km te gaan.

Het eerste deel stijgt meteen aardig. We gaan nu over de prachtige granieten berg waar we gisteren langsaf liepen. Het pad loopt in het begin grote delen door grillige bossen. Mooi maar ook prettig omdat je daar lekker beschut loopt. Want zoals voorspeld waait het wel aardig. Als we eenmaal wat op hoogte zijn komen we op een open stuk met mega granietrotsen. Van hieruit heb je een mooi uitzicht op de rivier waar we gisteren langs liepen op weg naar de waterval.

 

We ontmoeten een Engelsman en al kletsend met hem gaan de kilometers snel. We komen op een alpine hoogvlakte waar de wind vrij spel heeft. Dat is ook te zien aan de bomen die met hun sterk verweerde bast en grillig gevormd stammen duidelijk laten zien dat het niet meevalt om in deze omstandigheden te overleven… de gebogen stammen, de wortels die kaal liggen omdat het zand weg geblazen is, de gebroken stammen, uitgeholde bomen die klaarblijkelijk door de bliksem getroffen zijn…
Hier overheerst de beuksoort die bij grote droogte een deel van zijn blad afstoot waardoor je tussen bomen loopt die deels groen zijn en deels kale zilvergekleurde dode takken hebben, een spookachtig gezicht.
De trails zijn hier uitstekend aangegeven en bij de campings staan toiletten opgesteld. Ze willen vooral dat je daar gebruik van maakt zodat het park zo ongeschonden mogelijk blijft.

We kiezen bij de splitsing voor de route langs Laguna Capri, een groot meer dat ook al zicht heeft op een deel van de grillige pieken van het Fitz Roy massief. Helaas voor ons zitten die pieken op dat moment verscholen achter een grote ronde wolk die maar niet weggeblazen wil worden.
Weer uit de bossen steken we weer een prachtige alpine hoogvlakte over. Deels loopt het pad nu over loopbruggen omdat er hier mooie kleine meertjes liggen en het kennelijk ook wel eens heel drassig kan zijn. Maar de afgelopen winter was kennelijk heel erg droog. De vlakte is kleurrijk vanwege de sedumachtige begroeiing die deels al in bloei staat.
Nadat we voor de laatste keer een stuk bos doorkruisen vullen we onze waterflessen alvorens de laatste pittige klim te beginnen. Het water is hier zo zuiver dat je het gewoon kan drinken, waar kan dat tegenwoordig nog?!

 

Inmiddels waait het al flink, voor ons gevoel een stuk harder dan de voorspellingen hadden aangegeven. Het laatste stuk is steil! We moeten nog zo’n 400 meter steigen in de laatse anderhalve kilometer en het pad is allesbehalve comfortabel. Het is klauteren over losliggende stenen en grote rotsblokken. We hebben nu last van zware windstoten die erg onvoorspelbaar zijn en uit alle richtingen lijken te komen. Niet echt handig als je soms niet zo stabiel staat vanwege de keien die soms onder je voeten wegglijden.
Hoe meer we stijgen hoe harder de windstoten. Na zowat een uur stijgen komen we steeds meer mensen tegen die vanwege de wind teruggaan. Zonder dus het eindpunt bereikt te hebben.

 

Ook wij twijfelen of we dit door moeten zetten, het is behoorlijk eng soms. Maar natuurlijk wil je altijd zien hoe het er na de volgende bocht uitziet. We besluiten dus om in ieder geval het laatste stuk voor de laatste hoogvlakte nog omhoog te klauteren. Daar wacht ons een ander uitzichtpunt.
Daar aangekomen is het lastig om overeind te blijven staan. Het uitzicht is inderdaad fraaier maar de windstoten zijn nu veranderd in een regelrechte storm. Foto’s maken is een uitdaging. Je kunt de camera onmogelijk stil houden. Ik zie nog een paar dappere wandelaars proberen om de laatste gravelvlakte over te steken. De meeste ervan komen weer terug, een enkeling volhardt. Ik moet me kruipend vastgrijpen aan een rotsblok. Ik omarm wel vaker  stenen, maar deze keer is het om mezelf niet weg te laten blazen. Het is echt godsonmogelijk om overeind te blijven. Ik zoek het juiste moment uit om de 20 meter terug te kunnen lopen om te schuilen achter een rotswand.

Het is duidelijk, ik ga mijn leven hier niet riskeren. Ik houd niet van opgeven, maar deze keer kunnen we niet anders dan toegeven aan de ‘forces of nature’. Het steile pad terug is al een hele klus en we zijn dan ook blij als we na een klein uurtje weer het bos bereiken waar je wat beschut bent tegen de wind.

Achteraf horen we dat de wind in het dorp al met windstoten van 80 km per uur te keer ging. Boven hadden we dus te maken met “windstoten” van 130 km per uur!

Het was een prachtige wandeling tot waar we kwamen en we zijn een hele ervaring rijker.
Met alle volgende code oranjes en rood ga ik in Nederland in het vervolg fluitend de straat op, niet vergelijkbaar met wat we hier meegemaakt hebben. Eitje!

 

Gewandelde kilometers: 24.
Hoogteverschil in meters: 885.
Aantal stijgingsmeters: 1040.

Één van mijn hoofdredenen om naar Patagonië te reizen zijn toch wel de adembenemende foto’s die ik zag van de bergen van Torres del Paine en Fitz Roy. Daarom beginnen we met een verblijf van vier nachten in El Chaltén, de uitvalsbasis om Fitz Roy te bezoeken. We hebben de voorste stoelen boven in de zeer comfortabele touringcar en dus een eersteklas uitzicht op het Fitz Roy massief als we El Chaltén naderen. Het weer is prachtig en dus zien we alle toppen met hoogstens wat wolkenflarden er omheen. Wat een mazzel! Eén van onze belangrijkste tochten staat voor morgen gepland: Sendero de Laguna de Los Tres. De weersvooruitzichten zijn goed. Gezien het prachtige weer maken we ook vandaag nog een wandeling. Ons doel: Chorillo del Salto, een 20 meter hoge waterval. Het is weliswaar geen lange wandeling, maar de uitzichten zijn er niet minder mooi om.

Na de gortdroge Pampa is het genieten van groene velden vol paardenbloemen en woest gevormde beech trees (er zijn drie soorten beuken: grotere bladverliezende, semi-aride die deels hun bladeren afstoten bij grote droogte en op grotere hoogte de groenblijvende). Anders dan bij ons zijn het kleine gedrongen bomen met kleine blaadjes die duidelijk hebben te lijden onder de wind. We hebben zicht op de vallei van de De las Vueltas rivier die omzoomd wordt door grillige bergwanden met in de verte besneeuwde bergtoppen. We volgen een tijdje de rivier en gaan verderop linksaf het bos door om uit te komen bij de waterval die eindigt in een klein meertje. De weg terug biedt een mooi uitzicht op El Chaltén, een dorp dat zijn bestaan dankt aan alle bergbeklimmers en wandelaars.

Gewandelde kilometers: 10.
Hoogteverschil in meters: 32.
Aantal stijgingsmeters: 45.

We maakten een stormachtige (vlieg-)tussenstop in Ushuaia, waar ik speciaal voor pa foto’s van het zicht op het stadje moest maken, omdat hij hier 54 jaar geleden als matroos voor wal lag. Daarbij moesten we veel moeite doen om staande te blijven en onbewogen foto’s te maken. Scheelde niet veel of ik werd zo het Beagle kanaal in geblazen.

Afijn na deze storm voelde de toch stevige wind in El Calafate, waar echt iedereen met een muts of capuchon op loopt, aan als een koesterend briesje.
De besneeuwde bergtoppen van Ushuaia maken hier plaats voor bruine kale heuvels in een dorre woestijn met daarin een onwaarschijnlijk turkoois blauw meer: Lago Argentino. Ook hier zien we heel in de verte besneeuwde toppen.

Gezien de weersvoorspellingen waarin de temperatuur gaat zakken, besluiten we om meteen de volgende dag met een tour mee te gaan naar de Perito Moreno gletsjer. We nemen de alternatieve route… Heen over de oude gravelweg langs grote estancias, terug over de snelle asfaltweg. Het weer is prachtig. Blauwe lucht, de wind zorgt voor wervelkolommen in de verte.
We stoppen bij een herberg voor een koffiepauze… Maar daar neem ik de tijd niet voor. Ik wil foto’s maken van het landschap, de condors in de verte en de prachtige geiten die hier lekker in het zonnetje liggen…

Naarmate we dichterbij Perito Moreno komen betrekt het weer en als we bij de ingang van het Nationaal Park stoppen om de entree te betalen vallen de eerste regendruppels. Shit! Dat stond niet in de weersvoorspellingen. En waar de reisbegeleidster blij van wordt omdat de natuur het zó nodig heeft, kunnen wij het niet laten om te balen.
De omringende bergen verdwijnen in de mist en naarmate we verder lopen over de loopbruggen gaat het steeds harder regenen. Mijn softshell jas heeft bewezen dat hij inderdaad winddicht is, maar hij zou waterafstotend zijn en niet waterdicht. Hoe lang zal dit goed gaan?
Foto’s maken blijkt een grote uitdaging… Er zitten continu druppels op de lens en de inmiddels vochtige zakdoek weet het probleem niet meer op te lossen. Ik wordt er ronduit sikkeneurig van. Ondertussen kreunt en brult de gletsjer terwijl er stukken afkalven die met een grote plons in het meer vallen.

 

Het is een indrukwekkend gezicht. Na een uur begint het langzaam droger te worden.
We besluiten niet met de boot voor de gletsjer te gaan varen. Dat geeft ons een extra uur om langs de volledige voorkant van de gletsjer te lopen.
Langzaam onthullen wegtrekkende mistflarden de Cerro Moreno, een bergtop van 1640 meter hoog die boven de gletsjer uit torent.
Een voorzichtig zonnetje laat het blauw van de gletsjerscheuren nog blauwer opgloeien. De volle schoonheid van de gletsjer komt langzaam tot uiting. Wat een geluk dat we dat toch nog mogen meemaken. Een herkansing om toch nog mooie foto’s te maken. De eerste 100 kunnen we dus weggooien. Behalve dan die van de geduldig poserende Southern crested Caracara.

De gletsjer is overweldigend, wat formaat betreft (5 km breed en tot 60 meter hoog) maar zeker ook wat ruigheid van de gletsjer facade en de grillige gletsjer pieken betreft. We zijn blij dat we hem gezien hebben!
De weg terug naar El Calafate baadt in het zonlicht. We mogen in het centrum uit stappen en doen daar onze boodschappen in de gezellige winkelstraat.

Puerto Madryn was niet echt een gezellige stadje. De enige couleur locale was aangebracht door een plaatselijke kunstenaar die een aantal bomen in het centrum bewerkt had tot soms kleurrijke kunstwerken. El Calafate is sfeervoller met kleurrijke huizen, verzorgde parkjes en een gezellige, toeristische winkelstraat.
Nog een dag te gaan…

 

Onze laatste dag in Puerto Madryn maakt ons vakantie gevoel compleet. Lekker uitslapen en een heerlijke driegangenlunch in één van de beste visrestaurants van het stadje, alvorens op ons gemak over het strand naar de andere kant van het stadje naar een uitzicht punt te wandelen. Hier kwamen de eerste kolonisten uit Wales aan land. Het is eb en dus kunnen we de historische grotten onder aan de kaap verkennen. Al met al hebben we vandaag zo’n 14 oefenkilometers er op zitten.

 

 

 

Tijdens de vierde dag van onze vakantie begin ik eindelijk het gevoel van vakantie te krijgen. Met onze gehuurde auto zijn we op weg naar Peninsula Valdés. Peninsula Valdés is een schiereiland gelegen in de provincie Chubut (bekend van de vele dinosaurus skeletten die hier gevonden worden) in Argentinië aan de Atlantische Oceaan. Het heeft een oppervlakte van 3625 km² en is via een smalle landtong verbonden met het vaste land. Het gebied staat bekend om de vele soorten zeedieren die hier hun jongen baren. Nog voor we het natuurgebied bereiken worden we via borden al gewaarschuwd voor overstekende guanaco’s. Een guanaco is de grootste wilde lamasoort en met een gewicht van 130 kilo wil je die niet graag tegen je auto hebben. Achteraf geen onnodig bord, want meermaals steken groepen guanaco’s de weg over en zijn ze nogal wispelturig welke richting ze op gaan.

 

Maar waar ze ons niet voor gewaarschuwd hebben waren overstekende Patagonische tarantula’s! Ik kan maar net voorkomen dat ik over het eerste examplaar heen wals, maar voor we het park bereiken zien we nog drie overstekende tarantula’s. Die hadden we hier niet verwacht. Het begint dus al goed! Iets verder komen we dus onze eerste groep guanaco’s tegen. Ze zien er prachtig uit in hun bruin-witte vacht. Verderop zit een Southern Crested Caracara, één van de grotere roofvogels, in de boom…

Na de entree rijden we eerst door naar het bezoekerscentrum om ons door de rangers te laten informeren welke dieren het laatste waar gezien zijn en welke route we het beste kunnen nemen. Het bezoekerscentrum is niet super groot maar wel heel mooi en netjes, iets wat ik niet verwacht had. Ook de vriendelijke rangers spreken goed Engels en voorzien ons van zeer nuttige info. Zo horen we onder andere waar we eventueel pinguïns, zeeleeuwen en zeeolifanten kunnen zien en wat de beste tijden (bij hoogtij) hiervoor zijn. Helaas moet ik ook horen dat er teveel wind staat, waardoor mijn eventuele walvistocht niet door kan gaan. Jammer, maar veel tijd om te treuren heb ik niet want we hebben een vol programma en omdat er alleen grindwegen op het eiland zijn, kost het nogal wat tijd om het hele eiland te verkennen…

 

Het steppelandschap is vrij droog en je ziet er eigenlijk geen enkele boom, alleen maar kilometers struiken en veel wind, best saai, maar de dieren maken veel goed…

We gaan eerst op weg naar Punta Pyramides, wat aan het einde van de landtong ligt. Vanaf een platform kijken we naar beneden waar op een stuk vlak gesteente vlakbij de zee de zeeleeuwen liggen te luieren. Enkele jongen spelen in het water onder toeziend oog van hun ouders…

 

Vervolgens bezoeken we Puerto Pyramides, het enige stadje op het schiereiland én vanwaar de walvis tochten uitvaren. We informeren nog kort of de tochten wellicht nog doorgaan, maar de wind maakt het op dat moment onmogelijk.

 

We vervolgen onze weg over het eiland en telkens weer zien we een groep guanocos langs de weg of sprinten Martineta Tinamou, een soort parelhoenders, vlak voor de auto weg. Ook zien we enkele kleinere groepen Choiques, een kleine struisvogelachtige. Kleine vogeltjes zoeven heen en weer. Het landschap is misschien saai, maar er is genoeg te zien.

Uiteindelijk komen we na de rit door het binnenland weer aan de kust en een paar kilometer verder komen we bij één van de pinguïn kolonies. Tot onze grote verrassing konden we heel dichtbij de Magelhaenpinguïns komen.

Pinguïns blijven gewoon leuk…

We rijden een paar kilometer verder naar Mirador Caleta Valdés. Dit biedt een uitzicht op een deltagebied aan de kust. Ook zien we in de verte enkele zeeleeuwen en zeeolifanten aan het strand liggen.

Even verderop ligt Punta Cantor. Hier zien we vanaf een platform tientallen zeeolifanten op het strand liggen. Veel beweging zit er niet in behalve een sporadische beweging met de zwemvlies. We zien iets donkers zwemmen net onder het wateroppervlak vlak voor de kolonie, maar we kunnen niet precies zien wat het is. Wellicht één van de Orca’s die vandaag op dit punt gezien zijn…

Aangezien het tijd wordt om terug te gaan besluiten we nog even langs de pinguïn kolonie te gaan. En ja hoor, ze poseren wellicht nog mooier dan voorheen. Als we naar de parkeerplaats lopen wacht ons nog een verrassing: een Big-Hairy Armadillo! Hij snuffelt rond op zoek naar voedsel en loopt vervolgens terug naar zijn hol. Toch nog mooi dat we die gezien hebben.

Op de terugweg zien we nog een Europese Haas met de auto mee rennen. We maken een laatste stop bij Isla de los Pájaros. Hier heb je een mooi uitzicht op het gelijknamige eiland en het deltagebied ervoor. Ik spot nog een kleine Cuis Chico, een caviasoort. Toch ook weer leuk!

Wat een mooie dag was dit, de vakantie is nu echt begonnen!!!

Tja, eindelijk aangekomen in Buenos Aires. Nadat de KLM bus er 4 uur over gedaan had om van Eindhoven naar Amsterdam te komen (ongeluk op de A2 en omrijden via de Merwedebrug mag niet) stond ons vliegtuig nog wel bij de gate maar mochten we niet meer instappen. Uiteindelijk met een omgeboekte vlucht en 7 uur wachten via Parijs (ook weer 5 uur wachten) naar Buenos Aires komen we behoorlijk gaar en zonder slaap aan in de vroege ochtend. We besluiten om maar meteen naar het vliegveld aan de andere kant van de stad te gaan vanwaar we diezelfde nacht nog doorvliegen. Onze bagage achterlatend op het vliegveld nemen we met onze rugzakken de bus naar Buenos Aires.

We stappen uit en lopen naar de wijk Recoleta, waar we een bezoek brengen aan de beroemde begraafplaats. Hier liggen talloze bekende personen begraven waaronder Evita Peron. Dat is niet alleen de reden voor de bekendheid van deze plek. De begraafplaats bestaat uit alleen maar (familie)graftombes waarvan de ene nog mooier is dan de andere en allemaal in verschillende stijlen.

Ze hebben helaas niet allemaal de tand des tijds doorstaan, maar dat geeft alleen maar meer charme aan deze plaats. Zoals altijd spenderen we hier weer veel te veel tijd, want er is wel meer te zien. Na nog een mooi kunstwerk te hebben bekeken lopen we langs de grote boulevard naar Centro, het centrum. Hier zien we talloze oude gebouwen en bezoeken we een mooie kerk.

Ze noemen Buenos Aires het Parijs van Zuid Amerika, maar dat vind ik toch wel wat overdreven.

Het is al donker als we de bus terug naar het vliegveld nemen. Eens kijken of we nog een uurtje slaap kunnen pakken op de ongemakkelijke stoelen van het vliegveld alvorens we 9 uur later om 05:00 uur doorvliegen naar Trelew om onze eerste Airbnb in Puerto Madryn te bezoeken. Hopelijk staat daar een lekker bed voor ons klaar…

We komen om 09:00 uur aan bij Silvia, onze Airbnb hostess. Gelukkig mogen we van haar meteen gebruik maken van onze kamer en kruipen we, na een heerlijke douche, meteen het bed in om na zo’n 56 uur eindelijk wat échte uurtjes slaap te pakken.
Na 5 uur geslapen te hebben staan we op en maken we een korte verkenning van Puerto Madryn alvorens onze huurauto op te pikken. Puerto Madryn ligt aan de Atlantische oceaan ongeveer halverwege tussen Buenos Aires in het uiterste noorden en Ushuaia in het uiterste zuiden van Argentinië. Het is voor Argentijnse begrippen een grotere plaats, maar het voelt niet echt zo aan. We lopen in 25 minuten naar het centrum en je ziet dat het plaatsje de uitvalsbasis is voor Peninsula Valdés. Echt sfeervol is het niet, maar dat ligt zeker niet aan de Argentijnen zelf, die zeer hartelijk en vriendelijk zijn. Ook zo Silvia, zij doet haar uiterste best om ons thuis te laten voelen en helpt ons met alle vragen die we hebben.
We proberen vroeg in bed te liggen om op tijd morgen Peninsula Valdés te bezoeken, hetgeen weer niet lukt. Silvia biedt ons en twee andere Braziliaanse meiden een glas wijn aan en we maken er een gezellige avond van…