Net als in Nederland zijn ook hier de weerberichten niet helemaal te vertrouwen. Vannacht werd ik niet alleen wakker gehouden door 4 snurkende mannen op de zaal (waarvan één werkelijk olifantengeluiden maakte en na iedere snurk naar adem leek te snakken zo erg dat er vanuit de buurkamers op onze muren gebonkt werd… hetgeen mij wel wakker hield maar de snurkers niet stoorde). Maar ook gierde de wind weer om de Refugio en hoorde ik zelfs regen! Niet helemaal wat we verwacht hadden.

Aan het ontbijt bleek Remy ook niet erg lekker te zijn. Wat ik al vermoedde aangezien hij ook een aandeel in het snurkkoor had. Hij gaf dan ook aan zich niet bepaald fit te voelen. Oei! Maar na het ontbijt wilde hij toch wel een stuk van de route meelopen. Nu is het echt wel mogelijk om alleen op pad te gaan aangezien er hele groepen deze route lopen… maar het is natuurlijk gezelliger om je eigen maatje bij je te hebben.

De regen leverde een mooie regenboog op maar maakte me wel wat ongerust. Dit zijn bepaald geen paden die je moet belopen als het nat is. Maar gelukkig werd het droog. Het eerste stuk lopen was behoorlijk aanpoten. Na de redelijk vlakke wandeling naar het beginpunt (1,5 km) worden de eerste 300 hoogtemeters gestaag in zo’n 2,4 km afgelegd. Ook ik blaak niet echt van energie en het is behoorlijk zwaar om tegen­ die zware windstoten in te stijgen.

Als we eindelijk op het eerste hoogtepunt aangekomen lijken te zijn, wacht een verassing. Het uitzicht het nieuwe dal in is prachtig maar ook een teleurstelling. We kijken naar een fikse afdaling over een steil morenepad dat vervolgens weer naar bijna dezelfde hoogte lijkt te stijgen. Het is dan nog 1,8 km naar de Chileno Refugio!
Het is wat slippen en glijden op de steile stukken van het grindpad… en dat je dan af en toe moet wijken voor een kolonne paarden die voorraad moeten brengen naar de hut…

Afijn, we zijn blij als we aankomen bij de hut en daar even binnen bij kunnen komen van de wind en de inspanningen. We mogen van één van de gidsen daar even proeen van de Chileense Redbull: een soort bittere thee van kruiden die net als de coca thee in Peru en Bolivia goed schijnt te werken tegen hoogteziekte en allerlei andere klachten. Maar het is dus kennelijk ook energie opwekkend. Het is er druk! Na een half uurtje gaan we verder. Nu volgt een stuk door een bos waardoor we gelukkig beschut zijn tegen de lichte regen en de windstoten. Remy lijkt inderdaad wat meer energie te hebben gekregen. Maar zo’n 3,2 km verder, als we weer uit de bosrand komen en het derde traject begint: de steile klim naar de laguna onder aan de base van de Torres, is er van die energie niets meer over. Hij besluit dan ook op een beschut plekje op mij te wachten. We zijn inmiddels 445 meter gestegen maar ook veel gedaald, dus het echte aantal stijgmeters ligt veel hoger! Dat put uit.

Vanaf hier ga ik dus alleen verder. Het is weliswaar nog maar een kilometer naar het eindpunt, maar in die laatste kilometer steig je weer eens 300 hoogtemeters en nu over rauw open terrein waarin ik nog wat hagel op mijn dakje krijg.
In tegenstelling tot de weersverwachtingen is het dan ook niet helder aan de base van de Torres. Als ik een klein uur later aan kom liggen de Torres in de nevel. Maar de Laguna is goed te zien en het weer is nog in beweging. Het is er druk! Veel mensen schuilen achter wat grote rotsblokken voor de gure wind. Ook zij verwachten dat het wat op gaat klaren. Ik loop wat rond en ontdek een stukje verder tussen de rotsblokken een vos die stiekum hoopt op wat eetbaars dat misschien achtergelaten wordt. Hij sluipt tussen de rotsen door naar plaatsen waar mensen inmiddels weer weg zijn. Het lukt me om hem herkenbaar op de foto te krijgen. Maar een superfoto is het niet. Betrapt verdwijnt hij weer uit mijn gezichtsveld.

 

Inmiddels lijkt er inderdaad wat nevel weg te trekken en krijg ik zowaar de Torres herkenbaar in beeld. Yes! Niet zo mooi helder als ik gehoopt had, maar ik heb ze gezien! Twee Nederlandse meiden zijn nog zo aardig om dat op de gevoelige plaat vast te leggen. Natuurlijk weer met coupe Patagonische Windhoos!

Het uitzicht wordt langzaam weer minder en ik besluit terug naar beneden te gaan. Al speurend weet ik de vos weer te betrappen en krijg ik van hem nog een fatsoenlijk portret, YES!
De terugweg is lastig, deels loopt de afdaling door de steile bedding van een gletjserstroom. En waar ik eerst wat hagel had, wordt ik nu met wat lichte regen beloond. Maar ik kom heelhuids aan bij Remy. Die is ondanks zijn beschutte plek toch aardig verkleumd geraakt dus probeer ik met hem meteen door te gaan met afdalen in het bos zodat hij weer wat warmer wordt.

Ook op de terugweg lassen we een stop in bij Refugio Chileno. We zijn beiden aardig vermoeid! En die steig- en daalmeters trekken een aardige tol op onze knieën en enkels.
Gelukkig is de wind op de terugweg toch wat milder geworden. Op de heenweg hadden we toch met windstoten van bijna 70 km per uur te maken.
Weer opgewarmd maar aardig kapot komen we rond 19.00 uur weer terug bij de Refugio! Fijn dat we daar van het restaurant gebruik kunnen maken. We vallen meteen aan op fikse sandwich met pulled pork en een grote schaal die wat weg heeft van een kapsalon… Worst, kippevlees en rundvlees verstopt tussen friet, kaas, gegrilde tomaat en olijven.

Totaal afgelegde kilometers:  20,4 km
Hoogteverschil  767 meter
Totale gestegen en gedaalde meters:  1078 meter