Op weg naar Kerman bezoeken we de Zein-o-Din karavanserai, in de 18de eeuw gebouwd door Shah Abbas I, die helemaal door Italianen gerestaureerd is. De meeste karavanserai werden rechthoekig gebouwd, deze is echter zeshoekig met kamers rond een centraal plein. Tegenwoordig wordt het gebouw gebruikt als hotel en in de centrale gang zijn de slaapkamers, afgeschermd door wandjes en gordijnen, geplaatst in de nissen. Het gebouw ernaast diende als verblijf van het personeel en de verzorgers van de paarden en kamelen.

Het is al redelijk laat als we in Kerman aankonen. Kerman ligt zo’n 370 km ten zuidoosten van Yazd. Vanwege zijn relatief afgezonderde ligging, weliswaar op één van de zijderoutes, is Kerman vaak van alle veroveringen bespaard gebleven. We bezoeken de levendige bazaar en mogen van enkele verkopers hun waar proeven. Variërend van een zoete pistache poeder, een heerlijke gedroogde vijg tot een, in de vorm van een krijtje, zeer zurig smakende “kaschk” met een lange nasmaak, gemaakt van gedroogde gefermenteerde geitenmelk. Jakkes! Helaas is het mooie badhuis van het Ganjali Khan complex vandaag gesloten, maar de ingang van het badhuis heeft de fresco’s die we graag willen zien.

Deze prachtige 400 jaar oude fresco’s van wilde dieren zijn heel goed bewaard gebleven! In de bazaar bevindt zich ook het Vakil theehuis en restaurant, dat gevestigd is in een voormalig badhuis. Er is live muziek van een zanger met een Sintar-speler (een soort 4-snarig liggend instrument) als begeleider. We nemen plaats aan een tafel en genieten van de sfeer en de mooie ruimte. Aan de andere kant van de tafel zit een vrouw van een stel waterpijp te roken. Zoals overal in Iran volgt er ongeveer meteen contact en de man blijkt een goochelaar te zijn. Hij vertoont meteen enkele van zijn kunstjes en we moeten natuurlijk ook meteen met hun op de foto.

 

 

 

 

De volgende dag bezoeken we de citadel van Rayen, in de gelijknamige middeleeuwse lemen stad. Rayen is in feite een ommuurde stad, waarvan sommige delen onder invloed van weer en wind bijna helemaal zijn geërodeerd. Dit stadje is net als Bam helemaal uit leem opgebouwd. Het ligt aan de voet van een zogenaamde Arc, dat is Farsi voor versterkte vesting. Een gouverneurs huis, pleinen en een wirwar aan straatjes zijn nog te onderscheiden. Rayen-kasteel werd bewoond tot 150 jaar geleden.

De funderingen dateren uit het pre-islamitische tijdperk en zijn al bijna 1000 jaar oud. De 10 meter hoge en 3 meter dikke muren met kantelen en wachttorens zijn indrukwekkend. Enkele werklieden zijn bezig met renovatie werkzaamheden aan de adobe binnenmuur. Zand, water, klei en stro worden met een riek door elkaar gemengd en op de muur gesmeerd. We lopen door het complex, kijken in de vele gangetjes en kamers en via een trap komen we op een dak waar we mooi uitzicht over het complex hebben.

We rijden door naar Mahen. Daar brengen we een bezoek aan het mausoleum van Shah Ne’matollah, een beroemde Soefi, dichter en grondlegger van de orde van derwisjen. Een prachtige blauwe koepel prijkt boven het gebouw uit. Bij het naar binnen gaan wordt Jacqueline in haar blauwwitte outfit meteen omsingeld door een twintigtal dames in zwarte chador’s met bijbehorende kinderen. Na de bijna verplichte fotoshoot en 80 selfies van 15 minuten gaan we via een binnenplaats met vijver het gebouw binnen. Mooie tapijten en prachtige koningsblauwe en flesgroene kroonluchters sieren de vloeren en plafonds. In een nis in een hoek van het gebouw zien we enkele van de unieke kalligrafische ornamenten, waar het mausoleum ook bekend om staat.