Traveljunkies

Ik had de zon besteld en we hebben de zon gekregen. Waar Banos nog hoofdzakelijk in de wolken gehuld was en de Tungurahua (5023m) zoals meestal niet te zien was, heeft mijn schietgebedje, in de sfeervolle basiliek van Banos, geholpen. De zon lost de zwaarste wolken op en nog geen uur later zien we de vulkaan in zijn volle glorie boven de wolken uitstijgen. Een uur later laat ook de Chimborazo (6310m) zich van zijn beste kant zien. Vanaf het middelpunt van de aarde gemeten is dit de hoogste vulkaan van de wereld.

Tijdens onze toiletstop heb ik contact met een lieve Ecuadoriaanse dame. We steken beide met veel plezier energie in een met Spaanse en Engelse woorden doorspekte babbel en ik begrijp van haar dat dit de eerste warme zonnige dag is sinds een week.

Hoe warm blijkt als we op 4800 meter, gekleed in thermo ondergoed, fleece trui en warme jas, puffend de twee honderd hoogtemeters naar de refugio Whymper (5000m) afleggen. Ik heb geen last van hoogteziekte, maar de weg vol haarspeldbochten ernaar toe maakt dat ik toch nogal wiebelig op mijn benen sta. Je ziet de hut al liggen en mijn benen bewegen automatisch met kleine stapjes over het brede nu en dan besneeuwde pad, maar de wandelstok had ik net zo goed achter kunnen laten, want het ontbreekt me aan kracht in mijn armen om hem fatsoenlijk neer te zetten. Zo merk ik toch dat je op deze hoogte maar de helft van de zuurstof beschikbaar hebt. Maar we hebben het gered, dit is letterlijk het hoogtepunt van mijn leven (tot nog toe?)!!!

Onderweg naar Banos (1800m) bezoeken we het Quilotoa kratermeer (3912m). De zon en de wolken weerkaatsen prachtig in het blauwgroene kratermeer. Boven aan de kraterrand staat een straffe wind en voelt de 9 graden een stuk frisser aan. We lopen over een deel van de kraterrand tussen de mooie kleurrijke bloemen. Hierna eten we in een gezellig restaurantje.

Na aankomst in Banos lopen we ‘s avonds het gezellige centrum in voor koffie en heerlijke gebakjes in een uiterst moderne koffiebar.Het is weliswaar in Ecuador nog geen 2 juli, maar in Nederland al wel en dus vieren we Remy’s verjaardag.

Op onze eerste vrije dag nemen we de volgende ochtend de lokale bus richting de mooiste waterval van Ecuador: El pailon del Diablo (“De ketel van de duivel”). Het water van de bijna 80 meter hoge waterval stort zich met donderend geraas naar beneden op indrukwekkende grote rotsen. De nevel zorgt zelfs op ruime afstand van de waterval dat je niet droog blijft. Dat het nog natter kan bewijst Remy, via een kruip-door/sluip-door route komt hij achter de waterval bij de “Grieta al cielo: Cavernas hasta la ducha natural”, de grot met de natuurlijke douche. Op de weg terug zien we een prachtig mooie mannelijke Rode Rotshaan. Wat een prachtig verjaardagscadeau!!!

We nemen de bus terug richting Banos en stoppen onderweg bij de Agoyan waterval. Een dubbele waterval waarbij de ene waterstraal bruin en de andere wit van kleur is. Ik steek mijn duim omhoog en al snel stopt er een mini vrachtwagen. Ik slinger mezelf achter in de overdekte laadbak en kom terecht bij een groep fietsers met hun fietsen, die ook op de terugweg zijn naar Banos.Het is in Ecuador de gewoonte dat je iets bijdraagt voor de lift en zo staan we tien minuten later voor wel 50 dollarcent (hihi) met zijn tweeën weer in het centrum van Banos. Het blijft leuk, het lokale vervoer in Ecuador.

We sluiten Remy’s verjaardag af met een lekker Mexicaans etentje…

Geen verhaal dit keer, enkel wat foto’s.

Mindo wordt omringd door nevelwoud en het is er dan ook warm (28 graden) en vochtig. Mindo (1800m) is het paradijs voor vogelaars met over 500 soorten. Sinds 2013 strijdt het met een ander Ecuadoriaans dorp om de titel van meest getelde vogels ter wereld. Bij zonsopgang doen we daarom ook een vogelexcursie. We zien onder andere toekans, kolibries en een crested guan. Helaas zitten er veel ver weg of tussen de bladeren en dat maakt fotograferen lastig.

Na het ontbijt nemen een taxi naar de “taribata”, een soort kabelbaan met een bak voor 6 personen. We zoeven 152 meter boven een rivier naar de overkant van een vallei en komen aan in het beboste Bosque Protector Mindo-Nambillo. Hier bezoeken we een aantal watervallen, de Rio Nambilla Cascades.Via op en neer paadjes klauteren we over de soms gladde stenen om van de ene waterval naar de andere te lopen. We bezoeken er totaal vijf en werken ons aardig in het zweet door in drie uur 886 meter omhoog en 720 meter omlaag te lopen. Behalve de Nambilla zijn het allemaal kleinere watervallen met elk hun eigen karakter.

Enigszins moe maar voldaan nemen we de taxi terug naar het dorp waar we ons af laten zetten bij een kolibrie tuin. Nou ja, tuin. We worden naar een veranda achter het huis geleid. Vanuit daar hebben we uitzicht op een deel van het bos. Hier heeft de eigenaar op verschillende plekken voer voor de verschillende vogelsoorten neergezet en op 1 meter van de veranda zoeven wel 15 verschillende soorten kolibries voor onze neus rond. Iets verder zitten tanagers in alle kleuren (zwart, blauw, geel, oranje) te eten op grotere takken. Er is zelfs een toekan en een agouti (een groot knaagdier) vanmorgen gezien. Regelmatig horen we het mitrailleur geluid afgaan van de camera’s van een stel Japanners met objectieven zo groot als honkbalknuppels als een kolibrie weer bij een bepaalde bloem komt drinken van het suikerwater wat de eigenaar er in heeft gespoten. Onder het genot van een drankje genieten we de rest van de middag van het prachtige schouwspel. Natuurlijk maken we ook weer veel te veel foto’s.

Als het begint te schemeren gaan we in her dorpje naar El Chef, waar ik samen met een lokaal biertje de heerlijkste Churrasco (gegrild rundvlees met  gebakken ei, salade, frietjes en rijst) te eten krijg. Nagenietend van een mooie dag (en het lekkere eten) lopen we terug naar de lodge…

Na eindelijk een lange nacht (we mochten uitslapen tot 8 uur) in een sfeervol hotelletje in Quito, de hoogst gelegen hoofdstad van de wereld (2850m), hebben we een mooie stadswandeling gemaakt door het Spaans koloniale hart van Quito. Met een zonnetje en een heerlijke temperatuur bezochten we allereerst de hoog barokke La Merced kerk. De sfeer in de stad is erg multicultureel, we zien veel Otavalino indianen, mestiezen (mensen met zowel Spaanse als Indiaanse voorouders) en bedelende Venezolanen. Er wordt op diverse plekken muziek gemaakt en op iedere hoek van de straat vind je straatverkopers met bloemen, zelfgeoogst fruit, loterij loten, sjaals en speelgoed. In de mooie kleurrijke met romantische Spaanse koloniale huizen vind je nu winkels, restaurants en hotels.

Binnenkijkend in een openstaande grote houten poorten ontdekken we mooie binnenplaatsen en een mooie kloostergang. In het Centro Cultural Metropolitano culturele centrum werden we verrast door een mooie expositie van 25 werken van Salvador Dali. Na nog wat kerken bezocht te hebben sluiten we ons bezoek aan Quito af op het uitzichtpunt (3016m) Loma El Panecillo. Een groot 41 meter hoog Maria beeld staande op de wereldbol en een draak en een slang prijkt boven Quito uit. Op dit uitgangspunt hadden we het geluk om drie vulkanen in het zonnetje te zien: de Sincholahu (4893m), de Cotopaxi (5798m) en de Ruminanui Norte (4712m). De reis naar onze volgende bestemming Mindo (nevelwoud) duurde gelukkig maar 3 uurtjes…

Via een pas (4069m) komen we in Papallacta (3300m). Het is fris en het regent continu. Toch besloten we om nog een kleine wandeling te doen. Via een smal paadje passeren we een groep lama’s en zien we een tweetal Andes konijnen met hun typische kleine oortjes en komen we in een stuk bos waar we langs een kolkend riviertje omhoog lopen. Dit berggebied voorziet de hoofdstad Quito van water en dat is te merken. Doorweekt besluiten we toch maar om meteen wat te gaan eten en Jacqueline wist al dagen van te voren wat ze ging bestellen: Trucha a la plancha, oftewel gegrilde forel, die hier lokaal gekweekt wordt. De forel en mijn rundvlees smaken geweldig. Bij terugkomst in het hotel zijn we behoorlijk verkleumd, maar daar weten we wel een oplossing voor. Papallacta staat namelijk bekend om zijn thermische baden vanwege de warm water stromen die een gevolg zijn van de vulkanen, waaronder de Antisana (5758m), in dit gebied. Ons hotel, Termas de Papallacta heeft prachtige kamers met vloerverwarming (!) en vanuit je kamer loop je zo de thermische baden in. We kunnen even lekker relaxen in het warme water. Heerlijk!!!

Dat het flink heeft geregend horen we meteen die avond nog. Een brug is weggeslagen en verderop hebben nog drie modderstromen de weg weggespoeld! Dat betekent dus dat het onmogelijk is morgen onze geplande bestemming Cuyabeno in de Amazone te bereiken. We moeten hierdoor namelijk honderden kilometers omrijden en zullen zo nooit op tijd onze Eco lodge kunnen bereiken. Via de omweg komen we echter wel langs een ander deel van de Amazone en overnachten we een dag nabij Cotundo (800m) in de Huasquila Amazone Lodge. Het gastvrije personeel laat ons zien hoe ze chocolade van hun eigen verbouwde cacoa maken. De met kaneel en citroengras bereidde chocolade smaakt een beetje bitter maar wel lekker. Na het eten maken we in het donker nog een insecten wandeling. We zien o.a. meerdere wandelende takken, spinnen, (nacht)vlinders. Na een lange reisdag gaan we met een voldaan gevoel naar bed onder het slaapverwekkende luide geluid van krekels en kikkers.

We gaan op weg richting Cuyabeno, ook weer via een alternatieve route vanwege de vele regen. Het grootste deel van het Amazone gebied in Ecuador ligt op 200 tot 500 meter hoogte. In de verte zien we twee vulkanen hoog boven het regenwoud uitsteken, de Antisana (5758m) met zijn besneeuwde top en de Sumaco (3732m).We stappen over in een gemotoriseerde grote kano varen zo’n tweeënhalf uur (zo’n 40 km) over een rivier met dichtbegroeide oevers naar de Guagamayo Ecolodge, die volledig op palen is gebouwd. Onderweg proberen we natuurlijk meteen dieren te spotten. Een kleinere Anaconda (3 meter) warmt zich in de zon op een stam. Ook zien we anhinga’s (slangenhalsvogel), kleine vleermuizen, wol- en capucijnerapen en een tweetenige luiaard. Aangekomen bij de lodge zien we een zwarte gier en de punkers van de Amazone, enkele hoatzin’s. Na onze rugzakken te hebben gedropt, maken we ons op weg richting een meertje waar we genieten van de mooie zonsondergang. Hierna gaan we op zoek naar kaaimannen. We vinden er één maar die duikt snel weg voordat we een foto kunnen maken. Wel zien we in totaal drie verschillende boom boa constrictor’s in bomen op het meer. Prachtig om te zien! Op de terugweg zien we nog een tweetenige luiaard hoog in een boom. Alweer een lange dag en alweer heel veel gezien…

Natuurlijk staan we de volgende dag vroeg op om vogels te spotten. Naast vogels zoals de hoatzin, de roodkeelspecht, verschillende vliegenvangers, reigers en ijsvogels zien we ook vleermuizen, capucijnerapen en een roze rivierdolfijn, die heel kort boven komt om adem te halen. Bij terugkomst ligt er een brilkaaiman onder onze hut in het water. Na het ontbijt gaan we op weg naar een Siona gemeenschap. Er zijn nog maar zo’n vier Siona dorpen met totaal zo’n 350 mensen. We krijgen te zien en te proeven hoe ze van de yucca plant brood maken. Een vier weken oud wolaapje is als wees opgenomen in het dorp en Jacqueline is meteen verkocht. Wat een snoepje!!!

In de namiddag maken we nog een kleine wandeling door het regenwoud en zien een grote kolonie parasolmieren en Jacqueline ontdekt een witte boomkikker met zwarte stippen. Onze gids is verbaasd over de vondst. Hij toont ons nog een tweetal zeer goed gecamoufleerde boomkikkers en terug bij de lodge gaan we met de gidsen op zoek naar de gevonden kikker, maar we kunnen hem niet in de boeken terugvinden. Heeft Jacqueline wellicht een nieuwe soort ontdekt?!? Verder onderzoek is nodig om dit vast te stellen, maar hoe dan ook, het blijft een prachtige mooie kikker…

De dag erna verlaten we het Amazone gebied op weg naar Quito, de brug is schijnbaar weer gerepareerd. Echter als we in de lange file staan om bij de brug te komen komt het bericht dat een andere brug op dezelfde weg ook is ingestort. Dus moeten we toch weer omrijden. Na een lange reisdag van meer dan 19 uur bereiken we uiteindelijk Quito en gaan snel in bed liggen…

Otavalo (2550m) ligt in de provincie Imbabura, genoemd naar de vulkaan die deels gehuld in wolken het uitzicht van de stad bepaald. Otavalo is beroemd vanwege zijn zaterdagmarkt en de textiel en zilverwerk die hier en in de omringende dorpen gemaakt wordt.

Onze eerste jetleg nacht worden we natuurlijk meerdere keren wakker. Desondanks staan we om 06.30 op om om 07.00 uur op weg te gaan naar de authentieke veemarkt buiten de stad. Het is er een drukte van belang.De dieren worden uitvoerig bekeken door de koper. De prijzen zijn behoorlijk hoog voor Ecuadoriaanse maatstaven. We zien voornamelijk koeien, kippen, ¹schapen, varkens, een enkele lama of kalkoen en natuurlijk vele zakken vol “Cui”, cavias, het nationale gerecht van Ecuador. Met verbazing kijken we naar de grijs en bruin gekleurde kuikens. Geen idee wat dat moet worden. Ze schijnen ook witte kuikens te hebben, maar die zien we even niet.

De beroemde kleurrijke ponchomarkt is op een plein in de stad, maar de omringende straten staan ook vol met standjes. Er wordt van alles verkocht, maar de hoofdmoot zijn toch de typische Andes truien, sjaals, leren tasjes, kleden met kleurrijke motieven met hier en daar een lama print en vele mooie sieraden. De kinderen worden in een omslagdoek op de rug gedragen of in een krat onder de toonbank gezet. Vriendelijke gezichten begroeten je met “Buenos dias!” en een lach. Uiteindelijk vertrekken we met een paar mooie, warme sjaals. 

Iets ten noorden ligt Cotacocha (2800m), een dorp bekend om zijn leer en dat is te zien aan de hoofdstraat, de ene lederzaak na de andere. In de omgeving van Cotacocha hebben indiaanse boeren gemeenschappen een project opgezet om het mogelijk te maken om bij een gezin te overnachten. Ons gastgezin van boerin Laura bevindt zich in Santa Barbara. Aan het boerderijtje is een  prachtige kamer aangebouwd. Bij aankomst worden we meteen aan het werk gezet. De mais moet van de kolven losgehaald worden. Nadat we een hele krat maïskolven gepeld hebben staat het avondeten al klaar: mais soep als voorgerecht, krokante aardappelpureebollen en kip, wortels en erwten in een tomatensaus. Een heerlijke drankje van boom tomaat completeert de maaltijd. Eerlijke boerenkost. We hebben niet veel tijd om na te genieten want de taxi komt er al aan. Het is namelijk Inti Raymi.

Een belangrijk festival voor de indiaanse bevolking, dat zijn oorsprong vind in de Inca cultuur, waarbij contact met de aarde een belangrijk aspect is. In de omgeving van Otavalo en bij Ingapirca wordt dit groots gevierd met dansen en rituele baden. Elke dag een ander dorp, we worden naar Calera gebracht. We zien tientallen mensen een draaiende cirkel maken bij een huis van het dorp terwijl ze met hun voeten op de grond stampen. Op deze manier proberen ze de negatieve energie uit hun lichaam te krijgen en de positieve energie van de aarde op te nemen. Ook is het een dankfeest aan de aarde dat zij hun een goede (mais) oogst hebben gegeven. Er wordt kreten geslagen en enkele mensen blazen op een schelp of een fluit. Spontaan stopt het draaien en de massa gaat al stampvoetend en zingend naar het volgende huis. De gefermenteerde geur van het mais bier vult mijn neus als de menigte voorbij loopt. Sommige hebben zo te zien al een aardige hoeveelheid gedronken, terwijl het feest nog tot diep in de nacht doorgaat. Om middernacht worden dan nog de rituele baden onder een waterval gedaan, echter liggen wij dan al lang in bed na een lange dag…

In de ochtend bezoeken we het Cuicocha meer (“Cavia kom meer”, 3100m), waar we een stuk over de bergkam wandelen. Talrijke verschillende kleurrijke bloemen versieren de kam zoals Lupines en Bromelia’s. Helaas laten de weergoden ons een beetje in de steek en laat de zon zich maar twee minuutjes zien. Net tijd genoeg voor een foto…