Otavalo (2550m) ligt in de provincie Imbabura, genoemd naar de vulkaan die deels gehuld in wolken het uitzicht van de stad bepaald. Otavalo is beroemd vanwege zijn zaterdagmarkt en de textiel en zilverwerk die hier en in de omringende dorpen gemaakt wordt.

Onze eerste jetleg nacht worden we natuurlijk meerdere keren wakker. Desondanks staan we om 06.30 op om om 07.00 uur op weg te gaan naar de authentieke veemarkt buiten de stad. Het is er een drukte van belang.De dieren worden uitvoerig bekeken door de koper. De prijzen zijn behoorlijk hoog voor Ecuadoriaanse maatstaven. We zien voornamelijk koeien, kippen, ¹schapen, varkens, een enkele lama of kalkoen en natuurlijk vele zakken vol “Cui”, cavias, het nationale gerecht van Ecuador. Met verbazing kijken we naar de grijs en bruin gekleurde kuikens. Geen idee wat dat moet worden. Ze schijnen ook witte kuikens te hebben, maar die zien we even niet.

De beroemde kleurrijke ponchomarkt is op een plein in de stad, maar de omringende straten staan ook vol met standjes. Er wordt van alles verkocht, maar de hoofdmoot zijn toch de typische Andes truien, sjaals, leren tasjes, kleden met kleurrijke motieven met hier en daar een lama print en vele mooie sieraden. De kinderen worden in een omslagdoek op de rug gedragen of in een krat onder de toonbank gezet. Vriendelijke gezichten begroeten je met “Buenos dias!” en een lach. Uiteindelijk vertrekken we met een paar mooie, warme sjaals. 

Iets ten noorden ligt Cotacocha (2800m), een dorp bekend om zijn leer en dat is te zien aan de hoofdstraat, de ene lederzaak na de andere. In de omgeving van Cotacocha hebben indiaanse boeren gemeenschappen een project opgezet om het mogelijk te maken om bij een gezin te overnachten. Ons gastgezin van boerin Laura bevindt zich in Santa Barbara. Aan het boerderijtje is een  prachtige kamer aangebouwd. Bij aankomst worden we meteen aan het werk gezet. De mais moet van de kolven losgehaald worden. Nadat we een hele krat maïskolven gepeld hebben staat het avondeten al klaar: mais soep als voorgerecht, krokante aardappelpureebollen en kip, wortels en erwten in een tomatensaus. Een heerlijke drankje van boom tomaat completeert de maaltijd. Eerlijke boerenkost. We hebben niet veel tijd om na te genieten want de taxi komt er al aan. Het is namelijk Inti Raymi.

Een belangrijk festival voor de indiaanse bevolking, dat zijn oorsprong vind in de Inca cultuur, waarbij contact met de aarde een belangrijk aspect is. In de omgeving van Otavalo en bij Ingapirca wordt dit groots gevierd met dansen en rituele baden. Elke dag een ander dorp, we worden naar Calera gebracht. We zien tientallen mensen een draaiende cirkel maken bij een huis van het dorp terwijl ze met hun voeten op de grond stampen. Op deze manier proberen ze de negatieve energie uit hun lichaam te krijgen en de positieve energie van de aarde op te nemen. Ook is het een dankfeest aan de aarde dat zij hun een goede (mais) oogst hebben gegeven. Er wordt kreten geslagen en enkele mensen blazen op een schelp of een fluit. Spontaan stopt het draaien en de massa gaat al stampvoetend en zingend naar het volgende huis. De gefermenteerde geur van het mais bier vult mijn neus als de menigte voorbij loopt. Sommige hebben zo te zien al een aardige hoeveelheid gedronken, terwijl het feest nog tot diep in de nacht doorgaat. Om middernacht worden dan nog de rituele baden onder een waterval gedaan, echter liggen wij dan al lang in bed na een lange dag…

In de ochtend bezoeken we het Cuicocha meer (“Cavia kom meer”, 3100m), waar we een stuk over de bergkam wandelen. Talrijke verschillende kleurrijke bloemen versieren de kam zoals Lupines en Bromelia’s. Helaas laten de weergoden ons een beetje in de steek en laat de zon zich maar twee minuutjes zien. Net tijd genoeg voor een foto…