Ik had de zon besteld en we hebben de zon gekregen. Waar Banos nog hoofdzakelijk in de wolken gehuld was en de Tungurahua (5023m) zoals meestal niet te zien was, heeft mijn schietgebedje, in de sfeervolle basiliek van Banos, geholpen. De zon lost de zwaarste wolken op en nog geen uur later zien we de vulkaan in zijn volle glorie boven de wolken uitstijgen. Een uur later laat ook de Chimborazo (6310m) zich van zijn beste kant zien. Vanaf het middelpunt van de aarde gemeten is dit de hoogste vulkaan van de wereld.

Tijdens onze toiletstop heb ik contact met een lieve Ecuadoriaanse dame. We steken beide met veel plezier energie in een met Spaanse en Engelse woorden doorspekte babbel en ik begrijp van haar dat dit de eerste warme zonnige dag is sinds een week.

Hoe warm blijkt als we op 4800 meter, gekleed in thermo ondergoed, fleece trui en warme jas, puffend de twee honderd hoogtemeters naar de refugio Whymper (5000m) afleggen. Ik heb geen last van hoogteziekte, maar de weg vol haarspeldbochten ernaar toe maakt dat ik toch nogal wiebelig op mijn benen sta. Je ziet de hut al liggen en mijn benen bewegen automatisch met kleine stapjes over het brede nu en dan besneeuwde pad, maar de wandelstok had ik net zo goed achter kunnen laten, want het ontbreekt me aan kracht in mijn armen om hem fatsoenlijk neer te zetten. Zo merk ik toch dat je op deze hoogte maar de helft van de zuurstof beschikbaar hebt. Maar we hebben het gered, dit is letterlijk het hoogtepunt van mijn leven (tot nog toe?)!!!