Traveljunkies

Na de zware dag van gisteren besluiten we vandaag om het rustig aan te doen. Een beetje uitslapen, wat aantuttelen tijdens het opstaan en lekker op ons gemak ontbijten is iets wat we op vakantie niet vaak meemaken. Het regent tot halverwege de middag, waarna we ons weer op weg begeven.
We lopen een stukje over de grote straat van El Chaltén en besluiten om nog een wandeling te maken.

De wandeling Las Aguilas brengt ons naar de top van een berg waar we een mooi uitzicht hebben op het Lago Viedma meer. Het meer heeft zijn prachtige blauw-groene kleur te danken aan de Viedma gletsjer.

Gewandelde kilometers: 6.
Hoogteverschil in meters: 211.
Aantal stijgingsmeters: 280.

De volgende dag lopen we naar de Laguna Torre. Het is fris deze morgen en in de vallei hangt de bewolking laag. Met goede moed lopen we over een glooiend terrein omhoog. We zien beneden een rivier meanderen en een smalle waterval stort zich langs de bergwand aan de overkant omlaag. De bewolking maakt langzaam maar zeker plaats voor meer blauw en ook het zonnetje laat zich steeds meer zien. We lopen langs een moerasland vol met kale grijze verbrande stammen en in de verte zien we ons eindpunt liggen, nog steeds omhuld door wolken.

De laatste paar honderd meter klimmen we langs een makkelijk pad de morene omhoog en komen uit bij Laguna Torre. Het is er vrij fris en op het meer drijft nog voldoende ijs. Ons hoofddoel Cerro Torre  laat zich niet zien, maar de lucht klaart ook hier langzaam op, waardoor we steeds meer te zien krijgen van de omliggende bergen. We besluiten een tijdje te blijven en hopen dat ook hier het steeds beter wordt. Een White-throated Caracara landt voor onze voeten en kijkt of er nog etensresten zijn achtergelaten door andere wandelaars. De zon breekt door en het meer komt langzaam in de zon te staan. Wordt ons geduld toch beloond! Als het weer weer slechter wordt lopen we terug naar het dorp. Op de weg terug begint het licht te sneeuwen. Al met al was het een leuke wandeling en was het weer prima…

Gewandelde kilometers: 20.
Hoogteverschil in meters: 323.
Aantal stijgingsmeters: 567.

De laatste dag gaan we nog eens bij het bezoekerscentrum kijken. Bij het verlaten van het bezoekerscentrum zien we een groep papegaaien. Aanvankelijk zijn ze moeilijk te benaderen maar als we er rustig bij gaan zitten komen ze steeds dichterbij en scharrelen vrolijk hun maaltje bij elkaar in het gras rondom ons heen.
Nog een klein uurtje en de bus brengt ons terug naar El Calafate.

Als afsluiting van deze mooie dagen gaan we eten bij Cucina Isabel een restaurant met Argentijnse specialiteiten uit grootmoeders keuken.

Tijdens de vierde dag van onze vakantie begin ik eindelijk het gevoel van vakantie te krijgen. Met onze gehuurde auto zijn we op weg naar Peninsula Valdés. Peninsula Valdés is een schiereiland gelegen in de provincie Chubut (bekend van de vele dinosaurus skeletten die hier gevonden worden) in Argentinië aan de Atlantische Oceaan. Het heeft een oppervlakte van 3625 km² en is via een smalle landtong verbonden met het vaste land. Het gebied staat bekend om de vele soorten zeedieren die hier hun jongen baren. Nog voor we het natuurgebied bereiken worden we via borden al gewaarschuwd voor overstekende guanaco’s. Een guanaco is de grootste wilde lamasoort en met een gewicht van 130 kilo wil je die niet graag tegen je auto hebben. Achteraf geen onnodig bord, want meermaals steken groepen guanaco’s de weg over en zijn ze nogal wispelturig welke richting ze op gaan.

 

Maar waar ze ons niet voor gewaarschuwd hebben waren overstekende Patagonische tarantula’s! Ik kan maar net voorkomen dat ik over het eerste examplaar heen wals, maar voor we het park bereiken zien we nog drie overstekende tarantula’s. Die hadden we hier niet verwacht. Het begint dus al goed! Iets verder komen we dus onze eerste groep guanaco’s tegen. Ze zien er prachtig uit in hun bruin-witte vacht. Verderop zit een Southern Crested Caracara, één van de grotere roofvogels, in de boom…

Na de entree rijden we eerst door naar het bezoekerscentrum om ons door de rangers te laten informeren welke dieren het laatste waar gezien zijn en welke route we het beste kunnen nemen. Het bezoekerscentrum is niet super groot maar wel heel mooi en netjes, iets wat ik niet verwacht had. Ook de vriendelijke rangers spreken goed Engels en voorzien ons van zeer nuttige info. Zo horen we onder andere waar we eventueel pinguïns, zeeleeuwen en zeeolifanten kunnen zien en wat de beste tijden (bij hoogtij) hiervoor zijn. Helaas moet ik ook horen dat er teveel wind staat, waardoor mijn eventuele walvistocht niet door kan gaan. Jammer, maar veel tijd om te treuren heb ik niet want we hebben een vol programma en omdat er alleen grindwegen op het eiland zijn, kost het nogal wat tijd om het hele eiland te verkennen…

 

Het steppelandschap is vrij droog en je ziet er eigenlijk geen enkele boom, alleen maar kilometers struiken en veel wind, best saai, maar de dieren maken veel goed…

We gaan eerst op weg naar Punta Pyramides, wat aan het einde van de landtong ligt. Vanaf een platform kijken we naar beneden waar op een stuk vlak gesteente vlakbij de zee de zeeleeuwen liggen te luieren. Enkele jongen spelen in het water onder toeziend oog van hun ouders…

 

Vervolgens bezoeken we Puerto Pyramides, het enige stadje op het schiereiland én vanwaar de walvis tochten uitvaren. We informeren nog kort of de tochten wellicht nog doorgaan, maar de wind maakt het op dat moment onmogelijk.

 

We vervolgen onze weg over het eiland en telkens weer zien we een groep guanocos langs de weg of sprinten Martineta Tinamou, een soort parelhoenders, vlak voor de auto weg. Ook zien we enkele kleinere groepen Choiques, een kleine struisvogelachtige. Kleine vogeltjes zoeven heen en weer. Het landschap is misschien saai, maar er is genoeg te zien.

Uiteindelijk komen we na de rit door het binnenland weer aan de kust en een paar kilometer verder komen we bij één van de pinguïn kolonies. Tot onze grote verrassing konden we heel dichtbij de Magelhaenpinguïns komen.

Pinguïns blijven gewoon leuk…

We rijden een paar kilometer verder naar Mirador Caleta Valdés. Dit biedt een uitzicht op een deltagebied aan de kust. Ook zien we in de verte enkele zeeleeuwen en zeeolifanten aan het strand liggen.

Even verderop ligt Punta Cantor. Hier zien we vanaf een platform tientallen zeeolifanten op het strand liggen. Veel beweging zit er niet in behalve een sporadische beweging met de zwemvlies. We zien iets donkers zwemmen net onder het wateroppervlak vlak voor de kolonie, maar we kunnen niet precies zien wat het is. Wellicht één van de Orca’s die vandaag op dit punt gezien zijn…

Aangezien het tijd wordt om terug te gaan besluiten we nog even langs de pinguïn kolonie te gaan. En ja hoor, ze poseren wellicht nog mooier dan voorheen. Als we naar de parkeerplaats lopen wacht ons nog een verrassing: een Big-Hairy Armadillo! Hij snuffelt rond op zoek naar voedsel en loopt vervolgens terug naar zijn hol. Toch nog mooi dat we die gezien hebben.

Op de terugweg zien we nog een Europese Haas met de auto mee rennen. We maken een laatste stop bij Isla de los Pájaros. Hier heb je een mooi uitzicht op het gelijknamige eiland en het deltagebied ervoor. Ik spot nog een kleine Cuis Chico, een caviasoort. Toch ook weer leuk!

Wat een mooie dag was dit, de vakantie is nu echt begonnen!!!

Tja, eindelijk aangekomen in Buenos Aires. Nadat de KLM bus er 4 uur over gedaan had om van Eindhoven naar Amsterdam te komen (ongeluk op de A2 en omrijden via de Merwedebrug mag niet) stond ons vliegtuig nog wel bij de gate maar mochten we niet meer instappen. Uiteindelijk met een omgeboekte vlucht en 7 uur wachten via Parijs (ook weer 5 uur wachten) naar Buenos Aires komen we behoorlijk gaar en zonder slaap aan in de vroege ochtend. We besluiten om maar meteen naar het vliegveld aan de andere kant van de stad te gaan vanwaar we diezelfde nacht nog doorvliegen. Onze bagage achterlatend op het vliegveld nemen we met onze rugzakken de bus naar Buenos Aires.

We stappen uit en lopen naar de wijk Recoleta, waar we een bezoek brengen aan de beroemde begraafplaats. Hier liggen talloze bekende personen begraven waaronder Evita Peron. Dat is niet alleen de reden voor de bekendheid van deze plek. De begraafplaats bestaat uit alleen maar (familie)graftombes waarvan de ene nog mooier is dan de andere en allemaal in verschillende stijlen.

Ze hebben helaas niet allemaal de tand des tijds doorstaan, maar dat geeft alleen maar meer charme aan deze plaats. Zoals altijd spenderen we hier weer veel te veel tijd, want er is wel meer te zien. Na nog een mooi kunstwerk te hebben bekeken lopen we langs de grote boulevard naar Centro, het centrum. Hier zien we talloze oude gebouwen en bezoeken we een mooie kerk.

Ze noemen Buenos Aires het Parijs van Zuid Amerika, maar dat vind ik toch wel wat overdreven.

Het is al donker als we de bus terug naar het vliegveld nemen. Eens kijken of we nog een uurtje slaap kunnen pakken op de ongemakkelijke stoelen van het vliegveld alvorens we 9 uur later om 05:00 uur doorvliegen naar Trelew om onze eerste Airbnb in Puerto Madryn te bezoeken. Hopelijk staat daar een lekker bed voor ons klaar…

We komen om 09:00 uur aan bij Silvia, onze Airbnb hostess. Gelukkig mogen we van haar meteen gebruik maken van onze kamer en kruipen we, na een heerlijke douche, meteen het bed in om na zo’n 56 uur eindelijk wat échte uurtjes slaap te pakken.
Na 5 uur geslapen te hebben staan we op en maken we een korte verkenning van Puerto Madryn alvorens onze huurauto op te pikken. Puerto Madryn ligt aan de Atlantische oceaan ongeveer halverwege tussen Buenos Aires in het uiterste noorden en Ushuaia in het uiterste zuiden van Argentinië. Het is voor Argentijnse begrippen een grotere plaats, maar het voelt niet echt zo aan. We lopen in 25 minuten naar het centrum en je ziet dat het plaatsje de uitvalsbasis is voor Peninsula Valdés. Echt sfeervol is het niet, maar dat ligt zeker niet aan de Argentijnen zelf, die zeer hartelijk en vriendelijk zijn. Ook zo Silvia, zij doet haar uiterste best om ons thuis te laten voelen en helpt ons met alle vragen die we hebben.
We proberen vroeg in bed te liggen om op tijd morgen Peninsula Valdés te bezoeken, hetgeen weer niet lukt. Silvia biedt ons en twee andere Braziliaanse meiden een glas wijn aan en we maken er een gezellige avond van…