Ik had er thuis al het een en ander over gelezen, sterker nog het was een van de belangrijkste redenen om niet met Sawadee naar Myanmar te gaan maar op eigen houtje: Monywa! De omgeving biedt zoveel top attracties……….
Nog ver voordat we Monywa bereiken zien we in de verte al de gigantische boeddha Laykyun Setkyar staan.
Het is de op één na grootste boeddha van de wereld.
Inclusief voetstuk meet hij 129 meter. Je kunt er ook in: er zijn 31 verdiepingen die refereren aan de 31 stadia in de levenscyclus van Boeddha.
Je kunt de verdiepingen alleen via de trap bereiken. De onderste verdiepingen beelden de onderwereld uit, de hel! Dat is duidelijk zichtbaar aan de muurschilderingen van brandende mensen… Maar hoe hoger we komen, hoe luchtiger en opgewekter de muurschilderingen worden, tenslotte kom je in het nirwana… Zover zijn we echter niet gekomen. Na de 26e verdieping hielden we het voor gezien toen bleek dat nog niet alle schilderingen af waren.
Hoewel de boeddha al in 2008 ingewijd werd is de bouw nog niet voltooid. Op de hoogste verdiepingen is men nog bezig en ook de lift werk nog niet. Desondanks zijn ze al wel bezig met een zittende versie waarvan de voltooiing gepland staat voor 2019 of 2020.
Thanbodday complex
Na de lunch nog een figuurlijk hoogtepunt. Dit is echt met stip de mooiste pagode die we tot nu toe gezien hebben: de Thanboddhay Pagoda.
Een enorm boeddhistisch complex dat van 1939 tot 1951 gebouwd werd op de plaats van een 14de eeuwse pagode. Van buiten indrukwekkend in glinsterend goud, van binnen een sprookjesachtig interieur met in totaal 582.347 beeltenissen van Boeddha. Er is geen stukje muur, nis of plafond onbedekt gebleven. Van klein, zo’n 6 cm hoog tot indrukwekkend grote zittende en staande boeddha beelden.
En vraag niet hoe het kan maar er worden nog steeds bijgeplaatst.
Thanboddhay complex
Phowintaung
Pho Win Hill, een grotten complex zo’n 25 km ten westen van Monywa.
Er zijn ongeveer 900 zandstenen grotten met talrijke Boeddha beelden en erg goed bewaard gebleven muurschilderingen in levendige kleuren die het Birmese leven laten zien. Maar natuurlijk ook de Jataka verhalen, ofwel 547 afbeeldingen waarin het leven van Boeddha wordt afgebeeld.
De Boeddha’s en schilderingen dateren uit de 14e tot 18e eeuw.
Het is niet te bevatten dat je hier zomaar rond mag lopen. Je betaalt weliswaar entree maar verder is er geen echte bewaking.
Bij sommige ingangen staan bordjes dat je je schoenen uit moet doen, uit respect voor Boeddha natuurlijk, maar ik zie nergens bordjes met gedragsregels.
Terwijl het zo belangrijk is dat juist hier geen flits gebruikt wordt. Je moet er niet aan denken hoeveel schade dat zou toebrengen aan die prachtige muurschilderingen.
Phowintaung
We zijn maar gewoon begonnen met grotten te bekijken en vielen van de ene in de andere verbazing. Soms voelden we ons net ontdekkingsreizigers. Er zijn geen uitlegborden of aanwijzingen waar iets ligt. Zo nu en dan maakte het onkruid het wat lastig om binnen te komen. In de grotten ligt er een dikke laag stof op de Boeddha beelden en je moet uitkijken dat je niet achteruit stapt en met je rug tegen een Boeddha of een muurschildering aan komt… Of zoals ik in de spinnenwebben…
Uit nieuwsgierigheid beklom ik een brokkelige trap heuvelopwaarts met in gedachten een stupa op de top en een mooi uitzicht.
Kom ik onderweg nog meer grottempels tegen die ik niet verwacht had en zag ik op de top onder me aan de andere kant van de heuvel er ineens nog veel meer… Daar komt volgens mij helemaal geen toerist. Zou niet eens weten hoe er te komen. Zag geen trap of pad om daar naar beneden te komen.
Ondertussen was Remy aan de andere kant van de weg bij een giga grote liggende boedhha die nauwelijks in zijn verblijfsruimte paste.
Maar het kon nog mooier… We liepen een grottempel binnen waarbij we van de ene in de volgende grotkamer terecht kwamen… en in de volgende… en we er aan de andere van deze rotspartij weer uit konden. En natuurlijk stonden ook deze grotkamers vol boeddha’s.
Phowintaung
ResusapenLieve dames…
Tja en als je dan als bonus ook nog hele hordes aapjes met ook veel kleintjes erbij. Resusapen.
Bonus twee: een lieve Birmese dame die vond dat ik er vooral even bij moest gaan zitten na de klim van deze hoge trap. Ik liep er natuurlijk weer bij met vuurrood bezweet hoofd. Met wat Birmese woorden en gebaren hadden we een gezellig contact en vond ze het ook prima om op de foto te gaan. Grote hilariteit toen ze de foto zag en ik met adjen laddeh aangaf hoe mooi ik haar vond met de geknoopte doek op haar hoofd.
En ja ze wilde ook wel met haar vriendin en daarna samen met mij op de foto.
Remy zat lekker beneden in de schaduw dus de camera maar aan de vriendin gegeven op de automatische stand. Nog meer hilariteit.
Shwe Ba Hill
De Shwe Ba Hill lag hier ook in de buurt. Ook hier weer grotten en tempels die uitgehouwen zijn in de heuvel, maar dan van veel latere datum. Deze zijn zo’n 100 jaar oud. Via trappen loop je daar naar beneden tussen hele steile kliffen. De aan weerszijden uitgehouwen tempels zijn heel kleurrijk aan de buitenkant. Een ingang was zelfs in de vorm van een reuze olifant. Zelfs nu nog laten rijke birmezen hier nieuwe grotten uithouwen.
Al met al zijn we hier totaal zo’n 3 en een half uur zoet geweest. Het is dat we nog een lange weg en een boottocht naar Bagan te gaan hadden…
De koningssteden: Sagaing, Mingun, Amarapura en Ava
Rondom Mandalay bevinden zich meedere koningssteden.
Sagaing, aan de andere kant van de Ayarwaddy rivier ten westen van Mandalay, was de eerste hoofdstad van de Shan staat, gesticht in 1287. In 1364 werd Inwa (toen nog Ava geheten) de nieuwe hoofdstad. In Sagaing leven meer monniken dan burgers. Het is een aaneenschakeling van kloosters op een heuvelachtig terrein.
U Min Thonze
U Min Thonze
De U Min Thonze tempel heeft een prachtige galerie met 45 Boeddha beelden. De grote Kaunghmudaw pagoda valt op door zijn bolle vorm. De oorspronkelijke kleur was wit maar tegenwoordig is hij, in opdracht van de militaire regering, in goudkleur. Onder druk van de bevolking zal hij echter volgend jaar weer zijn witte kleur terug krijgen.
Kaunghmudaw pagoda
Mingun pagoda
Ten noorden van Sagaing ligt Mingun, waar je van verre al de restanten kunt zien van wat het grootste Boeddhistische heiligdom ooit zou worden, de Mingun pagode. Ondanks 20.000 slaven lukte het koning Bodawpaya niet om vanaf 1790 deze pagode te voltooien. Dit had mede te maken met het feit dat een waarzegger de dood van de koning voorzag op het moment dat de pagode af zou zijn. Meerdere grote aardbevingen in 1839 zorgden voor grote breuklijnen in de structuur. De planning was dat de pagode 150 meter hoog zou worden.
Hsinbyume pagoda
Verderop zien we wel een voltooide pagode, prachtig wit met ronde vormen, de Hsinbyume pagoda.
De slaapplek van de ouderen
Gebed voor het eten
Een deel van de brillen die we meenamen
We bezoeken ook de “Buddhist Home for the Aged People”, een bejaardentehuis voor oudere mensen die geen familie meer hebben. Normaal worden de ouderen in Myanmar door hun familie verzorgd en dit huis werd in 1915 opgericht en was toen uniek voor Myanmar. Het huis is gesticht door een vrouw die in korte tijd beide ouders verloor en zag hoe oudjes zonder familie in erbarmelijke toestand leefden. Zij heeft toen besloten om haar volledige erfenis te gebruiken om dit tehuis op te richten. Inmiddels zijn er elf tehuizen van deze stichting. Het tehuis is hoofdzakelijk afhankelijk van donaties en de regering ondersteund het tehuis alleen met wat rijst. Er is één zuster die meer dan 80 bejaarden verzorgd. We komen tijdens etenstijd en alle bejaarden zitten in de grote eetzaal en bidden voordat ze aan de maaltijd beginnen.
Omdat we van te voren wisten dat er behoefte was voor spullen in dit tehuis (en ook in de afgelegen dorpen die we nog gaan bezoeken) heeft Jacqueline flink in haar kennissenkring en bij de Pearl in Geldrop zitten te ronselen en hebben we in totaal 36 leesbrillen kunnen meenemen naar Myanmar. Een groot deel hiervan hebben we aan dit tehuis geschonken.
U Bein brugZo kan het ook…
Amarapura, ten zuiden van Mandalay, was maar voor twee korte periodes tijdens de 18de en 19de eeuw een koningsstad en staat vooral bekend om de U Bein brug, gebouwd rond 1850 en waarschijnlijk de oudste en toen langste (1200 meter) teakhouten brug van de wereld over het Thaungtaman meer. De lokale bevolking maakt veel gebruik van de brug, maar rond zonsondergang wordt de brug overgenomen door de honderden Burmese en buitenlandse toeristen om een foto te maken van de brug bij zonsondergang. Voetje voor voetje schuifelen we over de brug, telkens weer wachtend op alle selfie makende dames en heren die schijnbaar aan één foto niet genoeg hebben, maar er 30 in alle standjes moeten maken. Het doet me denken aan de aan selfie verslaafde Chinezen. Ik hoop niet dat ze hier in Myanmar die kant ook opgaan, want dan verliest dit land een groot deel van zijn charme…
Vissers bij de U Bein brug
Maha Aungmye Bonzan klooster
In Ava (ook wel Inwa genoemd), ten zuiden van Amarapura, waren verschillende Burmese koninkrijken gevestigd tussen de 14de en 19de eeuw totdat de al genoemde aardbevingen in 1839 de stad met de grond gelijk maakte. Het mooie Maha Aungmye Bonzan (of ook Me Nu Brick) klooster werd in 1818 door koningin Nanmadaw Me Nu gebouwd.
